Eric Fromm "Yalnız kalma potansiyeli olmayan insan gerçekten sevemez" der. Bu cümleden çıkarılacak çok fazla anlam var ancak burada kastedilen durum yalnız kalmayı başaramayan bir insan başkalarına ihtiyaç duyar. Sürekli olarak başkaları etrafında var olsun ki yalnızlığı bir perdeyle kapatılmış olsun. Gerçek bir şekilde yalnız kalamayan insan bazen bu durumun farkında bile olmadan bu durumdan uzaklaşmak için yollar arar. Sürekli bir etkinlik çabası ya da kısa süreli ikili ilişkilerin çokluğu bu duruma örnek olabilir.
Tam olarak bu noktada kendimize dönüp bakmamız gerekiyor ve daha sonrasında ise hayatımızdaki insanlar neden var. Hayatımızdaki insanları gerçekten sevdiğimiz için mi hayatımıza alıp değer veriyoruz ya da o an boşluk dolsun diye mi onları hayatımıza adapte ediyoruz. Diğer türlü düşünmek gerekirse bizi hayatına alan insanlar neden aldılar. Bizden istenilen tam olarak bu noktada ne? Bu konular üzerine düşünüp sağlıklı bir sağaltım yapabilirsek insan ilişkilerini daha iyi yorumlayabiliriz.
Yorumlar
Yorum Gönder